Altijd al Eddie van Halen willen zijn? Geen probleem. Voor een miljoen of vijf is zijn kennis de jouwe. Of je er iets mee kunt? Zeker, alle solo’s die Eddie tijdens zijn leven heeft gespeeld, vloeien uit je vingers. Mooi, dat zeker. Maar creatief? Niet echt.
Het was een zware avond in Paradiso. Kid van Brengen, de miljardair die zich onlangs liet inspuiten met de kennis van gitaarvirtuoos Eddie van Halen, bracht de ene na de andere klassieker ten gehore. Foutloos, uiteraard. Het publiek? Futloze veertigers en vijftigers die Van Brengen vanuit het pluche lagen aan te staren. Kid zelf gaapte meerdere malen opzichtig. Tja, vermoeiend om zittend en met de benen hoog een klein half uur te tokkelen. Interessant concert, zoals de Krant voor het Middelmatige Volk vanochtend kopte? Geschiedverkrachtig komt dichter in de buurt.
Afgelopen week bezocht ik – als zestiger een vreemde eend in de bijt – het illegale poppodium X. Ook daar stond het repertoire van Van Halen op het programma. Ditmaal mét zang, drums en bas. Het groepje twintigers worstelde zich met moeite door het materiaal heen. Niet gemakkelijk te spelen. Natuurlijk. De passie, het spelplezier en de rock’n’roll-show maakten alles goed. Rock zoals het hoort te klinken, inclusief fouten en falende apparatuur.
Tja, de illustere Hein Bijvoet beschrijft het uitstekend in zijn bestseller De Ondergang van de Bovenkamer. Echte creativiteit is niet te koop. Moeten we terug naar 2007 toen bandjes als Arctic Monkeys en The Sugarettes zonder AI de sterren van de hemel speelden? Nee, dat ook weer niet. Niets mis met vooruitgang. Althans, zolang er sprake is van kwaliteit. Gitaarspelen? Kan iedereen. Goed gitaarspelen? Dát vraagt om creativiteit. Het bewijs? Vrijdagavond in X. Zoals gewoonlijk sta ik links vooraan. Spreek me aan, drinken we een illegaal biertje aan de bar. Op mijn kosten, dat spreekt.
